Dagen derpå, rett og slett!

I går va eg ute. Ute på livet elle ut på galeien om du vil. Det va heilt ok, gronnen te at det va heilt ok, e dagen i dag. Hadde eg hatt muligheten te å tatt den kvelden tebars igjen, så hadde eg det. Eg danste ikkje på bordet, stjal penger frå kassen på puben elle mysta lommabokå mi. Eg kom him me begge skonå på beinå og alt innholdet i veskå. Alt i alt, ingen gronn te å klaga. Men eg jere det eg, for nervene helle på å ta livet av meg! Eg trur faktisk at eg kan sjå di. I skoffer og skap, nervene e øvealt. Og det e dei så jere at eg ville tatt kvelden tebars igjen.

Det e egentligen utruligt koss bæd dagenderpå kan var. Det versta e jo egentligen når dagenderpå kjeme i flertall, når du går me nervene hengande øve deg uti neste veka. Heldigvis skjer ikkje det så ofta lenger, eg bestemte meg rett og slett for at det ikkje sko skje! Eg bestemte meg for å ikkje drikka meg så fodle at eg hadde gronn te å ha nerver dagavis ittepå. Bestemte meg for at når eg tenkte “eg e ikkje fodle nok”, då va eg fodle nok. Eg bestemte meg for at eg sko konna stå for alt eg hadde sagt å gjort mens eg va påvirka, ikkje trenga trega på noge!

Men det gjekk ikkje. Eg klarte det ikkje. Men eg ska ha for å prøva da, det kan ingen ta frå meg. Sjøl om det ikkje hjølpe meg, her eg sete i sengå mi og blogge om dagenderpå, for det e nettopp det eg har. Eg ber offentligt om unskyldning te dei eg svikta ijår, dei så måtte lida onda mitt forsøk, og eg vett dåkke e der ute. Det vanskligaste e at eg ikkje vett heilt ka eg ska ta tebars igjen, for eg har ikkje i minne  om ka eg har sagt elle gjort. Eg huske ikkje heilt kati det skjerte seg. Elle egentligen så vett eg jo det da, for det va jo i det øyeblikket eg øvehørte meg sjøl sei “eg e ikkje fodle nok”. Hvis det va noge eg ville tatt tebars igjen, så e det ei halve flaska Frost. For fylla har jo skylla, men eg har jo skylla for fylla..