Ett studentliv

Ein ting eg finne utruligt kosligt e nabofest, å kati e det mær passande å invitera naboane dine på ein liten fest enn når du e student? Årh, så snålt! Ein gjeng studentar så treffes i alkoholisert selskap å snakke om studievalget sitt, størrelsen på leiligheten/hybelen, kossen di har tenkt å disponera studielånet sitt og om den teite forelesaren så enten snakke for lågt, for seint, elle rett å slett barra e teite. Eg ser o føre meg at di snakke om dei gode studentrabattane di får øve det ganske land, men di fortjene det jo, tross alt, di e jo den neste generasjonen så ska styra detta landet! Di har ambisjonar, e har enten vore voksne lenge, eller jedna ikkje så lenge. Voksen eller ei, modenhet e kje å forakta når ein plutseligen har ansvar for hus og him sjøl. Å reisa te na mamma i heljene,  å bli behandla så konglige e kje aent enn ein stakkars, hardarbeidane student kan rekna me.  Student e noge eg faktisk kan sjå fram te å bli. Eg vett ikkje kafor.  Når eg leste ijønå det eg har skreve så såg eg at ein liten klatt ironi hadde sneke seg mjudlå linjene. Og det e jo litt missvisande at eg har skreve ein liten tekst om koss kosligt det må var å faktisk leva ett studentliv. Men å bli student e noge eg faktisk vil oppnå å bli, ein utenbys ein. Det hørres jo så lett ut, det e jo barra te å søka seg inn, komma inn, pakka tingene å flytta vekk, og pang så e eg ein hardbanka student. Men så lett e det faktisk ikkje for meg. Eg har null clue på ka eg ska studera. Eg har egentligen ikkje så lyst å flytta vekk. Eg hadde savna det å ha bil, for eg trur ganske tvilsomt at det hadde lønna seg. Eg e liksom ikkje klar for å gi opp jobben min helle, legge pengene o onda detta punktet. Mens andre tar lett på det å bli student, så e faktisk det ein ambisjon for na Therese, sad but true. Men u glede seg te den gongen u kan invitera te nabofest, for ein gong så må det rett og slett skje.