My URGE!
Posted by cristaux den mai 1, 2008
Adle har behov, oh yes. For all del, det trenge ikkje vara store greiene, men når alt kjeme te alt så e det menneskligt å setta behovene sine fysst. Behovet ligge psykisk te o, ikkje barra fysisk. Ta ett eksempel; Du har to personar, me seie at di i teorien e akoratt lika svoltne, den eine verken mær elle mindre enn den andre. Så kjeme problemstillingen, den eine fylle nemligt me på Hotel cæsar, og klokkå e hall 8. Ka trur du ville skjedd? Eg e ganske så sikker på at den svoltne personen så fyllte så dyrt å helligt me på Cæsar hadde venta te itte programmet va ferigt før an lagte seg mat. Teit eksempel, men eg prøve barra få fram ett poeng. For det e jo faktisk så at me kan setta dei fysiske behovene våras te sides for å sleppa fram dei psykiske. Typisk når ein e nyforelska, ete ikkje du mindre då? Rondt eksamenstiå, e det ikkje heilt normalt å glømma å eta, å såva lite? Nogen så står nerme deg dør, vil det ikkje vara heilt naturligt at du kun fokusere på dødsfallet, det psykiska tar heilt øve?
Det eg kjeme me her ikkje nytt for folk, tvert imot. For i dag har eg vore skamtrøtte, eg bjynnte på jobb hall 8, våkna kje før u va 2, no kidding! Å når eg meine trøtte så e det snakk om at eg så ofta så muligt hadde augene igjen, jedna eg gløtta te me det eina. Eg konne sovna på jobb der og då, no problem. Søvn for meg e ikkje barra ett fysisk behov, det e o psykisk. Men det e nok ikkje barra meg så blir sinte å sure når eg e trøtte, elle svolten for den saks skyld. Men eg blir o sinte for eg syns det e deiligt å såva, å konna sovna å stå opp akoratt når eg vil, e himmel og nirvana for meg, på ein gong! E derfor det ikkje e nogen religion inni bildet for min del, eg har fonne ein plass eg kan søka trøst å fred. Mens andre tyr te alkoholen, tyr eg te søvnen, den naturlige så ikkje e forårsaka av rusmidler. Mitt fysiske behov ligge sterkast i søvn, det jere o det psykiska. Hvis det har skjedd noge så jere at eg ikkje klare å såvnå, e noge så helle meg ufrivilligt våken, så blir eg så oppgidde at eg mesten vil grina. Å når eg ikkje får te å grina så blir eg så oppgidde at eg ikkje vett kor eg ska gjer av meg. Då ligge psyken min på bånn. Eg føle søvnen e litt så mitt begjær. Mens andre kan setta søvnbehovet sitt te sides for ei stonn, for å gi itte for ett aent behov, så kan ikkje eg det. Søvn kjeme som regel fysst, det ska ganske møkje te for at eg ikkje føle det behovet komma.
An willi beit meg te blods i dag. Stakkar, an vett barra kje bere..
Postet i tema | 2 Kommentarer »
