Under my skin

Når har eg endeligen fått vore sjå hudlegen. Itte å ha slete me noge den kvinnelige fastlegen min navnjidde sopp (onda armane) har hatt det si november, va eg gla te når dagen endelig kom. Eg hadde prøvt alt så sto i mi makt å prøve, elle så doktoren min sa eg måtte prøva da. Ein av dei tingene va å ikkje gå me fuktighet onda armane. Altså, hadde eg svetta, så måtte eg bytta gensi. Men det e ikkje så lett når heila arbeidet mitt jekk i å svetta. Det værsta me det heila va koss det klødde, ka søren koss det klødde! Eg trudde ikkje at det jekk an, klødde meg te blods. Eg vett eg jedna jir litt møkje av meg sjøl nå, but why not.

Eg visste egentligen ikkje ka eg jekk te når eg møtte opp på privatsjukehuset i Hgsd. Det va brosjyrer om botox, og andre ting for å fixa på mitt ytre. Eg visste at det kom te å kosta 850kr for denna konsultasjonen. Litt dyrt, men ikkje noge å jer me det. An ropte meg inn. Itte å ha sitt på det, så konkluderete an me at det va eksem. An skreiv ut ein resept på ein krem så sko virka. Videre så prøfte an finna utav kossen det konne ha seg at eg sleit me detta problemet. An lurte på kass deodorant eg brokte. Eg hadde an i veskå, så eg tok an fram. Det eg brokte va ein anti-perspirant. An ville at eg sko slutta me alt så hette deodorant i nogen mnd. No way, tenkte eg. Så blei me enige om at eg sko slutta i 4 veker, så hvis det blei bere så konne eg bjunda broka deodorant, hvis det fortsatt va bra så konne eg gå øve te anti-perspiranten min. For då visste me at det ikkje va den så va opphavet.

Nå har det gått ca ei veka si eg va sjå han hudlegen. Eg har brokt den kremen, og eg vil sei det at det bjynde å bli bere. Anti-perspiranten min har eg derimot ikkje jitt opp. Kin e det så går uten deodorant i 2008? Eg e barra ikkje intresserte i det, eg orke ikkje å gå ijønå det ubehaget om å konstat vara redde for at eg jedna lokte gamadle svetta. Nai, då leve eg heller me litt eksem. SÅ gale e det faktisk ikkje!

Good or bad, huh?

 

Adle har gode og dårlige sider. Eg kan umuligt tru at det finnes ein levande person så barra har gode egenskapar, ingen dårlige. At folk ofta har ein ujevne fordeling av egenskapene sine derimot, det kan eg sei meg enige i. Elle jedna så kan det var jevnt o, men nogen e barra bere te å skjula dei dårlige sidene sine, elle så må det var at dei positive egenskapene deras skjine (skinne) ijønå. Eg trur eg e ein person så enten e tildelt litt for månge negative egenskaper. Elle problemet e vell at eg orke ikkje prøva skjula di. Har eg ein dårlige dag så merke du det jedna før eg e kommen inn i rommet.

Eg kan ha sinnsyke humærsvingningar. Himmel og helvete står i kok på same dagen. Det trur eg har me smågleder å jer, ska kje så møkje te før eg blir gla, men heller ikkje så møkje te før sinne mitt steike! Når eg hisse meg opp, så går det som regel fort øve, me mindre eg e blitt sårå o da, det e det nok litt verre me. Men allti når eg har blitt sinte elle irriterte for noge, så trege eg ittepå, for då seg eg at det liksom ikkje va vitsen. Kafor blei eg så sinte nå ijen, mon tru? Eg har det jedna så kvar dag. Det hørres jedna møkje ut, men kin kan vell kje sei at di ikkje kjeme øve ein, elle flærne ting di irritere seg øve kvar dag? Therese hu reagere, du jere jedna ikkje det. E nok det så e forskjellen. Eg prøve å skjerpa meg. Eg jere det.

Det at folk har ujevnt fordelte egenskaper lure eg på ka kjeme av. E det arv, oppdragelse og miljø, elle e det barra heilt tilfeldigt, out of the blue? E det litt likt me flaks, atte me ikkje vett heilt kossen den blir fordelt på kvar og ein person? Folk så egentligen har levt ett godt og långgt liv, syns ikkje di har hatt noge flaks for di har aldri vonne i verken lotto, bingo elle basar. Mens egentligen så e det heilt feil, for flaksen di har hatt har ikkje vist så godt så ein lottogevinst. Nogen gonger så kan ein vell kalla friske og raske ongar og flaks? For hvis ein konne velgt mjudlå å vonne 3 mill i lotto, og kreft på det minsta barnebarnet, så hadde ein vell valgt ein friske onge?

Eg tenke det at eg helle vil ha litt temprament og humørsvingningar, og at folk merke det, og syns eg e litt sinte og sure inni mjudlå. Elle at eg hadde vore jækla blide og smilte te kvar ein sjel, og adle syns eg va verdens beste, men egentligen så va eg ikkje det. For egentligen va eg nekrofil, pyroman elle jedna  Josef Fritzl? Mine dårlige sider tåle jaffal dagslys, så eg har ikkje det sama behovet for å skjula di, som ein person som har sex me dø folk, å jedna har drept di fysste. For det e det nekrofile jere, dei tenne på dø folk. Men det e ikkje allti lika lett å veta, for skinnet bedrar, og eg konkludere me at mine dårlige eganskapar egentligen ikkje e så negative når eg sette di i detta perspektivet så eg nå har gjort.                                                           (Sko ha bildene av meg og Mr. Fritzl på siav ein aen, men an e så grosse)