Hadde de det bere før i tiå? Ka ellers sko ein gjera enn å ta seg te takke med dei godene ein hadde blitt tildelt i livet? Joda, de hadde nok dei så lette itte gull og grøne skogar i gamle dar, eg tvile ikkje på det, men va de i lika stort antall då, som nå? Før handla det om å finna ein måte å øveleva på, få endane te å møtas, nå handle det for det mesta om å få mær. I dag e det mær press på folk, ein ska ha et perfekt liv, og ikkje minst, ein må vara lykkelige og ha det godt med seg sjøl. Om ein ikkje har det, så for all del ikkje vis det te nogen. Smil fint, og lat så ingenting. Kan sjøna det må vara hardt. Jaffal i ein verden fyllte med slanke, suksessfulle folk me kvite tedner og perfekt hår, og null problemer i livet. Reklamane framstille jo folk på den måten, og det e vansligt å ikkje la seg påvirka.
Før i tie så va det vell ikkje noge såsent press. Går ein 300år tebars i tid va det jo faktisk så at, om ein va øvevekltige så va det ett tegn på rikdom. Altså, va ein av høgare rang hadde ein tilgangen på alt maten ein konne ønska seg, de åt og blei øvevektige. Mens i dag e det om å gjera å vara tynnast muligt, for det e nemligt et tegn på at ein klare å holda seg i selen, for me leve jo i ein verden der me fråtse i mat. Jaffal dei i den vestlige delen av verden, men alt e jo relativt.
Det ein ville før i tidå, va å få seg ein jobb, tjena penger te hus og mat, gifta seg og oppdra friske og sjølstendige ongar. I dag handle livet om sjølrealisering, press frå adle kantar, om å oppnå. Ein ska ikkje barra skaffa seg ein jobb, ein ska få den jobben så betale mest, i det besta selskapet. Det e ikkje snakk om å kun ha ett hus, huset må vara fint! Ein ska ikkje kun ha venner, ein ska kjenna alt og adle. Ein hobby hørre o me, elle noge aent ein tar seg te på fritidå. Og ein må jo sjølsagt ta seg tid te det o. Tid e jo så mangt, i månge tilfeller, penger. Det e nok det så jere at folk slite med seg sjøl i dag, alt rondt deg seie at ein ikkje ska ta te takke me ka så helst, ein må konna oppnå noge, betala for det, ellers kan ein betraktas så ett null. Ein får aldri tid te å setta seg ner å vara fornødde me seg sjøl og det ein har oppnådd, for tidå brokes te å oppnå nye høydar. Koss kan ein veta at ein e lykklige hvis ein aldri tar seg tid te å kjenna itte? Om de ikkje hadde det bere før i tiå, så va det nok så at folk klarte å slå seg te ro me at ting blei så de blei, elle va så det va. Det littla av godene ei va blitt tildelt, det tok ein seg te takke me. Ein del av ås konne nok tenkt seg å levt så, mens andre e sjelegla for at ein nå har muligheten te å oppnå det stora, om ein jobbe for det. Eg personligt, går for ein kombinasjon.
Jada, det va dagens tankevekkar. Ellers så har eg rydda litt i tingene mine på badet. Eg føle ikkje eg har styr på livet mitt, når eg vett at eg ikkje har kontroll på det eg eige. Derfor måtte eg ta ein liten opprydding. Kledne har eg ennå te gode å ta, men dei tenkte eg å rydda i løpet av vekå, iom at eg har fri ei stonn nå. Hadde tenkt å lasta opp nogen bilder o, men det tok så långe tid, e så rastlause, vil sjå videre på beverly hills. E kommen te sesong 4, og vil anbefala det te adle andre så like litt 90talls nostalgi. Då va det faktisk så at gutane jekk for det mesta me strame dongri, og jentene me ein litt lausare modell. Men eg ska lova deg at skulderputene blir aldri det sama itte Beverly Hills 90210.
